25 Ekim 2012 Perşembe

bir,iki,üç.


Aşk desen, aşk değildir.  Sevda olmaya yetmez hikayesi.
Küsersin işte, o bir kez daha yeniden öyle giderken..
Kızarsın ona kızarsın ama en çok , en çok onu tekrar tekrar affedişine,
Sana ihtiyacım var dediğinde, o kilometreleri yok sayıp kendini onun yanında buluşuna.
Bir de söversin. Verdiği sözlere, gelişine, gidişine.
Aptalım!  Defalarca yalan söylemiş birine, defalarca inanacak kadar çok.
Vazgeçtiğimde bile ağlayacak kadar çok.
Üzgünüm, sen yine kocaman yalanlarla günüme dolduğun için değil.
Ben, bunca yalanın içinde, öylece kalakaldığım için.
Umudumu zedelemene izin verdiğim için.
Kendimi odanın bir köşesine saklanıp ağlarken bulduğum için.
Hangi dilde anlatılsa yalana benziyordu ve ben inanmaya can atan o küçük sersemdim yine.
Ne zaman büyüyeceğim anne.
Ne zaman koruyabileceğim şu gönlümü.
‘’Seven adam’’  taslağına benziyordu işte.
Çiçekler, gezmeler, telefon konuşmaları..
Ah nasıl da gözden kaçırmışım, yanlışın ‘adam’ kısmından kaynaklandığını.
                                                                                   gonca*

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder