31 Ekim 2012 Çarşamba

Kasım'da Gitmek başkadır.

düşer gözlerin hayalime, dolarsın gecenin en deli loşluğunda odama.
gideceksen git,
ama yine geri gel.
umutlarım olmadan olmaz anlıyor musun ?
Seni düşünmeden uyumak ne kötü şey,
kimle uyuyacaksın şimdi.
Ayılı pjamalarımla kim dalga geçecek, o mavi gömleğini kim giyecek.
yapma sevgilim, dur.
sakın, gitme.
beklemek bir zehir gibi dolaşır damarlarımda.
ya geri gelmezsen.
sabahları seni öperek uyandıran ben olmalıyım.
ütü bile yapacağım söz.
ama gitme.
kal benimle,
Çünkü ben;
ne olacaksın sen diye sorduklarında Anne olacağım diyen o kız çocuğuyum hala..
babası sen olmazsan ne kalır çocukluk hayallerimizden..

Bak, yine Kasım dayanmış kapıma.
Dört yıl geçti, hani o gittiğin geceden.
Sonrakiler sadece şöyle bir uğramaktı, gelmek değil.
Sen ve ben, bir kez geldik birbirimize.
bir Temmuz akşamı, o sahil kasabasında.
Yok,korkma.
bende değilsin artık,
bendeki sen, Sen değilsin.
Öyle olmasa Şehrimizde olurdum şimdi.
Körfez geceyi saklardı bizim için,
Sevinç pastanesinin önünde beklerdin beni,
La Sera'da yemeğimizi yerdik,
Rakıyı bir seninle içerdim,
Kordonda yürürdük, ceketini verirdin.
sen kokardım ben, saçlarıma burnunu yaslar ve derin bir nefes çekerdin..

Sonra bir kasım geldi,
ve sen gittin..

Şimdi Kasım,
dudaklarıma müğür olan parliamenttir,
bana söylediğin o türküye varmaz da dilim,
anca bir kaç ayrılık şiiri söylemektir.

Şimdi Kasım,
seni özlemekten çok,
Bir adamı sorgusuz sualsiz, ömür bilebilecek o kızı özlemektir.

şimdi kasım,
sigaramın dumanına sokulup, yüreğimi bir şarkının sözlerine  emanet etmektir..

* Nazan Öncel dinlerim ben bilirsin,
onun gibi de delisin derdin.
bak yine O söylüyor..
Bu havada gidilmez.
Sakın ha, gitme.



gonca*



30 Ekim 2012 Salı

sahi O sen misin..

Bir adam var.
Buradan bakınca Sana benziyor.
Ne diyorsun, sen olabilir mi O ?
o'nun hakkında her öğrendiğim şey ile birlikte sana daha çok benziyor.
ve ben,
onu görmeyi özlüyorum.
onun yollarını gözlerken buluyorum kendimi.
Sonra durup diyorum ki ; Olmayacak bir hayal olur anca O ve ben.
Ve içimden yüzlerce dua geçiyor olsun diye.
Beni sana bağlayan bir şey var.
Sahi O Sen misin..

                                                                                                            gonca*

29 Ekim 2012 Pazartesi

Yıldızlılar 1 :)


Böyle Mucizevi güzellikler varken, nasıl oluyor da yalnızlıkla yetiniyorsunuz aklım almıyor..
Öyle bir şey ki, bu fotoğrafa bakmak bile Beni gülümsetmeye yetiyor. :)

Nerelerdeydin bebeğim. özlettin Yine O'nu.

mevsim değişikliği nedeni ile, taşınma esnasında anneme bıraktığım kışlık eşyaları ayırdık,ayrıştırdık. Bana 2 beden büyük gibi duran kazaklarım, çift basamaklılarda dolaşan eldiven ve patik puflarım..

 o kadar geçmiş zaman, o kadar hatıra, kimisi hala duruyor hatıraları hatrına..

mor botlarım ve mor ojelerim beni bekler şimdi.
ya da siyah bot kırmızı oje moduna bağlarım.
olmadı kahve tonlarında takılır french yaptırırız.

arkadaşlara atkı örme sezonunu da açmış oluyoruz böylece.

Geçen seneden beri ara sıra ördüğüm o mavi atkı, sahibi Sevgilim.
Niye mi hala bitmedi, ne yavaşı ? sen kimle dans ettiğini bilmiyorsun !
dedim ki bi pazarlık yapalım hayatla, ben atkıya başlayayım o da o sırada Aşkım olacak adamı bulup getirsin.
bu kış sahibine ulaşır belki, belkide odamda takılmaya devam eder.
Gene dön dolaş o konuya geldik iyi mi..
Dur konuyu değiştireyim.
Kışı seven ben, sevdiğim kitapları,filmleri, örgü örneklerini, hamur işiydi tatlıydı derken doldururum buraları.
Yakın arkadaşlarım, annem, ablam ve kuzenlerimde rahat eder böylece.-hepsine neler var neler yok tek tek anlatması çok çok çok şey oluyor da Şey işte-
Her paylaşımın içine Müstakbel sevgiliden de bir şeyler sıkıştırıyorum, ne yapalım O daha gelmeden bile, onsuz olmuyor.                                           gonca*



25 Ekim 2012 Perşembe

bir,iki,üç.


Aşk desen, aşk değildir.  Sevda olmaya yetmez hikayesi.
Küsersin işte, o bir kez daha yeniden öyle giderken..
Kızarsın ona kızarsın ama en çok , en çok onu tekrar tekrar affedişine,
Sana ihtiyacım var dediğinde, o kilometreleri yok sayıp kendini onun yanında buluşuna.
Bir de söversin. Verdiği sözlere, gelişine, gidişine.
Aptalım!  Defalarca yalan söylemiş birine, defalarca inanacak kadar çok.
Vazgeçtiğimde bile ağlayacak kadar çok.
Üzgünüm, sen yine kocaman yalanlarla günüme dolduğun için değil.
Ben, bunca yalanın içinde, öylece kalakaldığım için.
Umudumu zedelemene izin verdiğim için.
Kendimi odanın bir köşesine saklanıp ağlarken bulduğum için.
Hangi dilde anlatılsa yalana benziyordu ve ben inanmaya can atan o küçük sersemdim yine.
Ne zaman büyüyeceğim anne.
Ne zaman koruyabileceğim şu gönlümü.
‘’Seven adam’’  taslağına benziyordu işte.
Çiçekler, gezmeler, telefon konuşmaları..
Ah nasıl da gözden kaçırmışım, yanlışın ‘adam’ kısmından kaynaklandığını.
                                                                                   gonca*

21 Ekim 2012 Pazar

ben yazmasam sen yazmasan nasıl başlayacak bu aşklar. MRTTVL *

'' Dışarıda el ele gezen onca insan varken oturmuş, bir kağıda 'el ele yürüdük sokaklarda' yazıyorsun. Boşa kürek çekmek senin yaptığın, ne faydası olacak bunların'' dedi.
''Gel otur, bir kahve yapayım sana, üzerine konuşalım bunların.'' dedim.
kahvelerimiz ve biz yerleştik bahçeye bakan koltuklarımıza. Nereden başlasam diye düşünürken kağıt kalem istedi, uzattım. ..Ve aşk terk etti insanlığı.. yazdı. gözlerime deydi gözleri. benim dizelerimden biriydi yazdığı.  Fonda suavi- izmir ağlıyor çaldı. İzmir ağladı, ben ağladım, dostlarım ağladı ağlamama, annem ağladı geceleri uyumamı beklerken. ''konuş dedi, ne olur. Bir kez daha susmana katlanamayacak kadar çok dinledik suskunluğunu.'' Hakkı vardı, zaman almıştı içimin sesli konuşması. Korkuyor musun dedi, elime dokundu biz hep varız biliyorsun diye ekledi. 
Korkmuyorum dedim. Hem neden korkacaktım ki ?
yüreğime korkular bırakmak yerine, sözcükler bırakıyorum kağıtlara.
her sabah içime bir korku iliştirmek yerine, bir dua dökülüyor dudaklarımdan. Duayla büyüyen bir umut besliyorum, geçen zamanlardaki acılara değil de sevebilmenin güzelliğine emanet ediyorum canımı. Yazmayı bile beceremediğim şeyin kaderimde yazmasını nasıl bekleyebilirim dedim. Yine fazla mı laf etmiştim. 
Tam korkacak oldum söylediklerimden, sonra sözcüklerimi kaybetmeyi göze alamadım. Büyük bir yudum aldım kahvemden, sana ne okuyacağım bak diyerek fırladım. Birkaç gece önce gördüğüm rüyayı, uyanır uyanmaz yazmıştım. bir nefeste okudum, yumuşadı bakışları, bi tebessüm yerleşti dudaklarına, o an anlatmak istediğimi anladı. Yazıyordum, çünkü yazmak Hayal etmekten geliyordu. Ve hayaller bir duaydı. Hayaller gerçeğin başlangıcıydı çünkü. Razı olduğum değil, hayal kurduğum bir Aşk istemekte yanlış olan ne vardı. 

Eşinin doğum günü için birlikte bir mektup yazdık, yazılan her satırda gözlerinden okunur oldu hisleri. Böylece bir kez daha anladım yaptığımın aslında ne kadar gerçek olduğunu. Akıl sağlığımdan şüphe duyduğum zamanlar oluyor tabi. Fakat yüreğime bakınca geçiyor.
 
Bir beklemek var,
bir denemek var,
bir de denemeye hazır olarak beklemek.
üçüncüsü benim için en uygun olanı sanıyorum.  İçimdeki ses sesini tanıdığında, harflerin harflerime yakıştığında Seni yaşamak için hazır olacağım. Sadece o zamanın gelmesini bekliyor ve hayal ederek ruhumu besliyorum, hayal ederek ümitlerimi. 
 
'' Ben yazmasam sen yazmasan nasıl başlayacak bu aşklar'' değil mi.. 

sana anlatacak masallarım var


Sen diye bir adam var.
İçimde sana bir Aşk.

Kimsin, kimlerdensin bilmem. İşin, yaşın, boyun posun nedir bilmem.
Bilirim ki, insansın.
Adamsın hem bana yoldaş hem çocuklarımıza baba olacak kadar çok adam.
Hangi şehirdensin bilmem hangi semti arşınlıyorsun,hangi sabaha uyanıyorsun.
Buna rağmen bilirim ki, bir gün şehrin birinde birlikte uyanacağız huzur dolu evimizde.
 Aile olacağız işte, bundan güzel şey var mıdır ?
Dünya derdi olur elbet, önemli olan yüreğimizde inancımızı,sevgimizi bir tutabilmek. Biz bunu başaracağız işte.

‘’ 21. Yüzyıla fazla senin kurduğun bu hayal.’’ Diyorlar. Sen varsın, mevcutsun bu yeryüzünde. Yok, anlamıyorlar. Hayal değil diyorum sadece uzağız vücuden, bir gün geleceksin ve o gün diyeceksin ki ; meğer sen hep varmışsın, hep biliyormuşum varlığını.
Ben varım, sen varsın. Zamanı var. Buluşacağız bir gün, o gün sen olduğunu anlayacağım, yüreğim tanıyacak seni yüreğinden.

Birbirimizi buluşumuzu anlatacağız, kimisi Tanışma sanacak bunu hemde tesadüfen.  Oysa sen tanıyor olacaksın beni, ben seni tanıyor olacağım yüreğinden. Ve Sen Sevgilim bir tesadüfle değil Tevafuk ile sunulacaksın ömrüme.

Şimdi ben bunca bilirken seni, bunca bilirken bendeki yerini.
Böyle seviyorken seni, bendeki seni her gün seviyorken; 
Sana mektuplar yazmamın nesi garip ?
Dizlerime yasla başını sevgilim, sana anlatacak masallarım var.
21.yüzyıla yalan gelse de, canımızda her şeyin asıl gerçeği var.


gonca*