10 Kasım 2012 Cumartesi

sustum ona ama içim bana konuştu.

''neden gerçekten olan biriyle olmuyorsun? '' dedi. -sözde beni çok seven o adam-
''ben gerçeğim de ne oluyor.'' dedim.
Oğuz Atay'dan çaldım cevabını, ama o bunu hiç bilmedi.
Beni sevdiğini anlattığı sayfalar o yüzden hep birkaç satır kaldı gözümde.
Öyle ya, onun ben sandığı ben değildim.
Bir yabancıydı bana anlattığı o aşk, bir yabancıyaydı.
Oradan bakınca, öyle mi görünüyorum acaba diye kendime sormadan edemedim.

Öyle sevse idi beni, hani o baş ucu kitaplarımı okumaya heves ederdi bir kez belki.
En sevdiğim cümleleri seçerdi içlerinden, baş ucuma bırakırdı.
Kim bilir, belki o cümle benim cümlem olmazdı. Ama en sevdiğim cümle olurdu yinede.
''Kitaplarından, filmlerinden, o dalıp gittiğin şarkılardan seni uyandırabilecek biri var mı sence? '' dedi.
Sustum ona ama içim bana konuştu.
uyandırmak değil de, o uykuyu benimle uyuyacak biri olurdu ancak.
Sonra Levent Yüksel dinledik.
Müzik listelerim hep kişi bazlıdır benim.
Biri çıksın ve tüm şarkılarını söylesin. Hep o söylesin.
Aşkı söylesin,
özlemi,
ihaneti belki,
belki umudu.
Hayatı bir şarkıda anlatamaz ya insan, bana anlatsın ayrı ayrı.
Limanlarıma götürüyor şarkılar beni.
Dizelerinde soluklandığım şiirler gibi.
                                                                   gonca*




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder